Kelnerzy w restauracji

Nasze babcie z czasów wojny pamiętają głównie strach i głód. Często słyszałam, że jeszcze długo po wojnie ludzie chowali chleb na czarną godzinę, by w razie czego mieć, co jeść. Nie możemy się dziwić, gdyż w czasach wojny ich głównym pożywieniem była zupa zwana wodzianką składając się z dużej ilości wody, czerstwego chleba i czosnku a w lepszych czasach z dodatkiem masła. Dziś nikt już nie odkłada jedzenia pod łóżko na czarną godzinę, a raczej odwiedza restaurację z tradycyjnym, polskim jedzeniem i za taką wodziankę płaci 5 zł. Opowieści naszych babć to już historia, bo do wodzianki często podawany jest chleb ze smalcem. Popularność, jaką cieszą się restauracje z tradycyjnym jedzeniem polskim, można wytłumaczyć sprzeciwem wobec amerykanizacji polskiego rynku na początku lat 90. Gdy ludziom już objadły się szybkie, amerykańskie i niezdrowe potrawy zaczęli odkopywać tradycyjne dania dla naszego regionu. Bar mleczny już zapewne nie wystarczał, na potrzeby klientów i kojarzył się z poprzednim systemem, ale restauracje staropolskie spełniały już wymagania wielu klientów. Do tej pory cieszą one się dużą popularnością wśród Polaków, ale też turystów zagranicznych, którzy chętnie korzystają z możliwości spróbowania prawdziwie polskich dań. Restauracja taka zaserwuje nam dawne przysmaki jak zupa szczawiowa, żury i zalewajki. Nie zabraknie też w menu bigosu, flaków i kaszanki na ciepło czy też pierogów z przeróżnymi nadzieniami. W lokalu takim możemy też zapoznać się lub może przypomnieć sobie zioła i przyprawy kiedyś używane w polskiej kuchni, takich jak kokorycz czy owoce jałowca a także warzywa takie jak pasternak. Oczywiście restauracje takie powinny serwować piwo niefiltrowane czy bogatą gamę miodów pitnych, by móc się w pełni poczuć jak w staropolskiej kuchni i uczcić tradycyjną kolację.